VERVELEND he, die gezinnetjes met kinderwagens of koters die het pad kruisen? Loslopende keffertjes die naar je benen happen? Zondagsfietsers die geen respect hebben voor de mountainbiker? Wie in Schoorl gaat mountainbiken, heeft daar geen last van.Schoorl biedt één van de ruim veertig routes in heel Nederland die zijn voorbehouden aan boscrossers, en het is zeker niet de lelijkste. Er zijn bossen en duinen, bergjes en dalletjes, kronkelpaadjes en lange lanen. Bovendien is de Schoorlse Nok, met zijn 48 meter boven NAP, voor Noord-Hollandse begrippen een heuse berg.
Het parkoers begint bij het Witte Huis in Aagtdorp, aan een bomenlaantje dat zich onderlangs de duinen van Bergen naar Schoorl slingert. Het bladerdak boven het laantje is zo dicht, dat overdag de straatverlichting aan moet. Een ANWB-bord waarschuwt: 'Pas op: overhangende bomen.' Het is wellicht de enige plek in Nederland waar midden in het bos verkeersborden staan. Kleintjes, dat wel, maar duidelijk zichtbaar. De mountainbiker wordt bij elke kruising gewezen op het gevaar van overstekende wandelaars, ruiters en fietsers. Verdwalen is onmogelijk en tegenliggers zijn er niet, want op de smalle paadjes geldt eenrichtingverkeer. En mocht er onverhoeds toch een verdwaalde badgast op dit pad aan de privileges van de mountainbiker willen tornen: de route is gesloten voor wandelaars. Vingervlugheid en een gesmeerde derailleur zijn in Schoorl de eerste vereisten. Vanaf het begin leidt het smalle pad steil omhoog, meteen weer omlaag en daarna gaat het het zó hard op en af, dat alle tandwielen aan bod komen. De eerste helft van de route voert door een naaldbos, leidt dan met een lange, snelle afdaling - de grote plaat mag erop - naar een kort, maar steil klimmetje. En dan, op die blanke top der duinen: wat een uitzicht! Zo ver de blik reikt duinen, heide en zee. In de duinen volgen een paar relatief vlakke kilometers over brede paden, om even op adem te komen of juist door te trekken, op naar het bochtige tweede deel. Wie denkt dat de route doodbloedt na het 650 meter lange schelpenpad - het enige verharde stuk - komt bedrogen uit: de laatste honderden meters gaan nog even flink lang omhoog. De route is ongeveer 15 kilometer lang en telt in totaal 160 hoogtemeters. Is voor beginners pittig en voor gevorderden een ideaal trainingsrondje. Het record van Bram Rood staat op ca. 32 minuten. Een doorsnee boscrosser doet er echter een klein uur over en heeft het na twee rondjes wel gehad. Volledige vering, in Nederland zelden nodig, is in Schoorl geen overbodige luxe. De afdalingen, zeker in het begin, zijn zo rijk bedeeld met diepe kuilen en uitstekende boomwortels, dat de ongeveerde fietser na een afdaling scheel ziet van het gestuiter. Het parkoers is wat weergevoeliger dan andere: in regentijd valt alles goed te fietsen, maar bij lange droogte, zoals afgelopen zomer, wordt het loodzwaar. Klimmetjes worden door los zand ondoenlijk, voorwielen duiken bij afdalingen vast in mulle hopen en bochten worden onbestuurbaar. Moge het nog maar lang en vaak regenen. Eén maar: de route wordt goed onderhouden, misschien wel te goed. Leuk, die houtsnippers waarmee de aalgladde boomwortels, irritante kuilen en uitgesleten bochten zijn weggewerkt, maar ze halen ook de scherpe kantjes van het fietsen af. En wie zonodig comfortabel wil rijden, gaat maar op het asfalt! Ziet het je na de laatste klim zwart voor de ogen? Pech. Als beloning volgt nog een supersteile, moeilijke afdaling waar je je niet zonder schade roekeloos naar beneden kunt storten. Al is er voor de zwakkeren ook een alternatief. [ook wel het Halfordspaadje] nog een rondje?
